In het moederschap kom je jezelf tegen. Of je het nu leuk vindt of niet. Je leert kanten van jezelf kennen die je eerder nog niet kende.

Dat is niet altijd leuk. Soms schrik je ervan.

De perfecte ouders zijn mensen die geen kinderen hebben. Zij weten vaak heel mooi te vertellen hoe je een situatie moet aanpakken. Voordat ik moeder was, had ik ook bepaalde gedachten over wat ik zag bij anderen. Mijn kinderen zouden nooit zoveel schermtijd krijgen, mijn kinderen zouden nooit gillend op de grond in de supermarkt liggen, mijn kinderen zouden altijd meteen naar me luisteren. Toch heb ik me nooit bemoeid met hoe anderen het deden. Waarom zou ik? Dat vond (en vind ik nog steeds) niet mijn taak. En achteraf maar goed ook.

Want hoe anders is de werkelijkheid. Je kinderen zijn ook maar mensen, net als jij. Zij hebben ook dagen dat ze nergens zin in hebben, dat er niks goed is en dat alles wat je doet verkeerd is. Meestal zie je dat al ‘s ochtends aan hoe je kind opstaat.

Vorige week werd mijn zoontje van 2 jaar wakker en stond zijn gezicht anders. Meer bozig. Hij gedroeg zich overigens nog niet zo, maar aan zijn gezicht kon je zien dat hij iets van plan was. Het was op mijn mamadag en mijn man zag zijn bozige gezicht ook en zei tegen mij: ‘nou succes vandaag, want je gaat het zwaar krijgen.’

En inderdaad, na het ontbijt werd het drama. Hij wilde geen broek meer aan, wilde niet naar buiten, maar ook niet binnen blijven. Wilde nergens mee spelen. Alles wat ik aanbood was niet goed. Even knuffelen wilde hij niet en ik moest hem vooral met rust laten, maar als ik dat deed, dan was het ook niet goed. Deze ochtend kostte mij nogal wat energie en ik moest echt mijn best doen om een leuke moeder te blijven voor mijn dochter, die zag dat haar broertje zo tekeerging en niet goed wist wat ze ermee aan moest.

Ik heb hem op tijd in bed gelegd na de lunch (die hij niet wilde opeten) en toen hij wakker werd, gedroeg hij zich weer zoals zichzelf. Zijn gezicht stond ook weer ‘normaal’.

Wat er aan de hand was? Met het verkeerde been uit bed gestapt ‘s ochtends denk ik, want er was niet echt een aanleiding voor. Het eerste wat ik doe op zo’n dag is dan denken: hoe voel IK me? Hoe jij je voelt, kun je namelijk ook projecteren op je kinderen. Maar daarin zat het hem niet. Ik was niet gestrest en maakte me nergens druk om. Hij had gewoon zijn dag niet. Dat kan, iedereen heeft dat weleens.

Maar toch, op dat soort momenten is het moederschap gewoon echt niet leuk. En dat mag er zijn. Het kan niet altijd alleen maar leuk en gezellig en lang leve de lol zijn. Gisteren zag ik een mooie quote op Instagram die helpt bij dit soort momenten. Ik wil hem hier even met je delen:

Whenever you feel discouraged, just remember, you are the center of the universe to tiny humans you made from scratch. You’re a big deal.

Wanneer jij het idee hebt dat je het niet goed doet of er gewoon even helemaal klaar mee bent, denk hier dan aan. Jij bent super belangrijk! Jij bent het allerbelangrijkste in het leven van je kind en jij doet er toe. Schrijf deze quote op en leg hem in het zicht, zodat je dit kunt lezen op momenten dat het voor jou even teveel is. Het helpt je om het allemaal weer in perspectief te zien en het geeft je een goed gevoel.