Heb jij er wel eens op gelet hoe jij tegen jezelf praat? Zo ja, wat zeg je dan tegen jezelf?
De dingen die we tegen onszelf zeggen, zeggen we vaak niet tegen vrienden en familie.

Denk aan:
‘Je kunt dit toch niet’

‘Andere moeders kunnen het veel beter’

‘Je hebt zo’n zwaar leven’

‘Je hebt hier zelf voor gekozen, dus dan moet je ook niet zeuren’

‘Je doet het niet goed’

Iedereen heeft dit soort gedachtes weleens. Ik heb ze zelf ook. Gelukkig steeds minder, omdat ik mezelf steeds bewuster ben van mijn gedachten en hoe dat van invloed is op hoe ik me voel.

Zo’n nare gedachte zorgt er namelijk voor dat je je enorm boos of verdrietig gaat voelen. Een gedachte gaat altijd vooraf aan een gevoel. Heel simplistisch gezegd: Door grip te krijgen op onze gedachtes, krijgen we grip op hoe we ons voelen. Natuurlijk is dat niet zo makkelijk als het klinkt, maar het is wel de basis.

Heb je er weleens bij stilgestaan waarom je zo streng voor jezelf bent? Als jij op deze manier tegen je vrienden zou praten, zou je waarschijnlijk geen vrienden overhouden. Wat maakt dat je dan wel zo streng bent voor jezelf? Heb je vroeger vaak kritiek gehad van je ouders, vrienden of familie en is dat stemmetje in je hoofd eigenlijk niet jouw stemmetje, maar dat van hen? Of leg je de lat misschien te hoog?

Vooral perfectionisten kunnen enorm kritisch zijn op zichzelf. Goed is niet goed genoeg. Het moet perfect. Want alleen als het perfect is, dan ben je tevreden. Op deze manier ga je het echt niet volhouden. Niet alles in je leven kan perfect zijn, dat gaat gewoon niet. Dat kost teveel tijd en energie en op sommige dingen hebben we nou eenmaal geen invloed. Blijf je jezelf dan de rest van je leven naar beneden halen?

Besef dat zelfkritiek ook maar een mening is. Dat maakt het makkelijker om met deze nare gedachtes om te gaan. Het is een mening van dat stemmetje in je hoofd, de innerlijke criticus. Op het moment dat jij jezelf betrapt op dit soort gedachtes, zeg dan tegen jezelf: ‘oke, ik heb het gehoord, maar ik ben het er niet mee eens. Ik doe mijn best, ik kan dit en het hoeft niet perfect te zijn. Ik mag proberen en fouten maken, dat is helemaal oke.‘

Dingen uitproberen en op je bek gaan horen bij het leven. Ook in het moederschap. Iedere moeder worstelt weleens in het moederschap. Als psycholoog zijnde weet ik hoe belangrijk het is om goed voor jezelf te zorgen en toch maak ik hier ook niet altijd tijd voor vrij. Een vriendin die pedagoog is en alles over opvoeden weet, verliest soms ook haar geduld en valt weleens uit tegen haar kinderen.

Wat ik hiermee wil zeggen is: we kunnen nog zoveel weten, het KAN nooit perfect, want we ZIJN niet perfect.

En dat is oke. Als moeder leer je elke dag bij. Je doet dingen waarvan je later denkt: ‘hmm, dat was niet zo handig’ en je leert daarvan. Het is een continu proces. Iedere dag leren we weer bij. Maar wees eens lief voor jezelf. Echt. Zie jezelf als jouw beste vriendin. Je zult je leven lang nog met die vriendin moeten omgaan, dus dan kun je maar beter een beetje lief zijn voor elkaar.