Denk eens even terug aan de tijd voordat je kinderen had. Hoe zou jij later als moeder zijn? Als we nog geen kinderen hebben, creëren we namelijk allerlei verwachtingen over het moederschap. We maken ons een voorstelling over hoe het zal gaan. Misschien zag je voorbeelden uit je omgeving hoe je het ook zou willen aanpakken of hoe je het juist niet zou willen doen. We maken dan eigenlijk een ideaalplaatje in ons hoofd over hoe het zal zijn als wij later moeder zijn. Daar houden we ons aan vast. Onze kinderen liggen bijvoorbeeld nooit op de grond te schreeuwen in de supermarkt. We bewaren altijd ons geduld en geven onze kinderen altijd onze oprechte aandacht. Ze luisteren meteen naar ons en we hoeven het niet 3 x te vragen. Ik zeg ook altijd dat de perfecte moeder diegene is die nog geen kinderen heeft. Zij hebben vaak nog geen idee hoe het moederschap echt is.
Als je eenmaal moeder wordt, blijken de verwachtingen vaak niet te kloppen. Je vindt je kinderen geweldig hoor, maar af en toe kun je ze wel achter het behang plakken. Ik heb dat ook nog steeds. Ik had nooit gedacht dat mijn dochter nogal een dramaqueen kan zijn en regelmatig woedend op de grond ligt, omdat ze haar zin niet krijgt. Of dat ze soms oost-indisch doof is voor het woordje ‘nee’. Maar weet je, ik voel me niet schuldig over hoe ik het aanpak. Ik sta namelijk volkomen achter mijn opvoeding. Ik weet dat ze een behoorlijk temperament heeft en ze moet leren dat ze niet altijd haar zin krijgt. Want als ik alles toe zou staan, dan krijgt ze het nog heel moeilijk in haar verdere leven.
Hoe is dat bij jou? Kloppen jouw verwachtingen die je had over het moederschap met de realiteit of is dat totaal anders? We kunnen ons enorm schuldig voelen als niet alles loopt zoals gepland. Als het toch anders blijkt te gaan. Een beetje schuldgevoel is ook helemaal niet erg. Het zorgt ervoor dat we kijken naar hoe we het aanpakken en hier een verandering in kunnen maken. Het houdt ons scherp. Heel vaak gaan schuldgevoelens over of je er wel genoeg voor je kinderen bent. Ik las laatst in een onderzoek dat we nu veel meer tijd aan onze kinderen besteden dan vroeger. In 1965 besteedde een moeder per dag 54 minuten aan haar kinderen en in 2012 was dit bijna 2 keer zoveel, namelijk 104 minuten per dag. We hoeven dus niet zo snel bang te zijn dat we onze kinderen te weinig aandacht geven of ons schuldig te voelen als hij/zij weer naar de opvang moet.
Het gaat ook eigenlijk niet om de hoeveelheid aandacht die je je kinderen geeft, maar om de kwaliteit van de aandacht. Een kind heeft veel meer aan een moeder die een uur per dag met haar volledige aandacht bij haar kinderen is, dan aan een moeder die altijd thuis is, maar de hele dag door druk is en haar kind geen oprechte aandacht geeft. Juist die gefocuste aandacht is zo belangrijk. Maak je hoofd leeg, zorg voor focus. Zorg ervoor dat de tijd voor je kinderen ook echt tijd voor je kinderen is en je niet stiekem werktelefoontjes beantwoord. Dat is niet altijd gemakkelijk, ik weet het. Maar het begint bij bewustwording.