Een band opbouwen met je kindje begint al tijdens je zwangerschap. Het besef dat je zwanger bent en er een echt mensje in je buik groeit is zo bijzonder. Je begint te fantaseren over hoe je kindje zal zijn. Hoe je kindje eruit zal zien en wat voor karakter hij/ zij zal hebben.

Dat moment dat je de eerste bewegingen voelt en je buik groter wordt, begint de band tussen jullie te groeien.

Er wordt weleens gezegd dat moeder worden het ultieme loslaten is.

Dit is echt zo en begint eigenlijk al meteen tijdens je zwangerschap. Je hebt geen controle over de groei je kindje, je hebt geen controle over hoe je je voelt. Je hebt geen controle over hoelang je kindje in je buik blijft zitten. Het gebeurt gewoon zonder dat je er invloed op hebt.

Bevallen is al helemaal het toppunt van loslaten. Een bevalling valt nou eenmaal niet te plannen. Je zult jezelf eraan over moeten geven. Meegaan met de weeen. Meegaan met wat jouw lichaam aangeeft. Het loslaten van je verwachtingen en wel zien hoe het loopt.

Is dat makkelijk? Nee! Maar je kunt niet anders.

Net als in het moederschap.

Vanaf het moment dat je kindje wordt geboren, deel je je kindje met de buitenwereld. De meeste moeders vinden het super leuk om hun kindje te laten zien aan de mensen van wie ze houden, maar dat kan ook best een overgang zijn.

Anderen die je kindje willen vasthouden (terwijl jij dit misschien niet wilt) en goedbedoelde tips en adviezen. Het is niet altijd makkelijk. Ook dit is loslaten.

Loslaten loopt als een rode draad door het moederschap.

De eerste keer dat je je kindje bij opa en oma of de opvang achterlaat, de eerste keer dat jij weer moet werken na de bevalling en daardoor een hele dag niet bij je baby kunt zijn, de eerste keer vast voedsel, stoppen met borstvoeding of flesvoeding.

Ik vond dit allemaal hele bijzondere momenten en moest steeds weer een drempel over. Het lijkt zo simpel, maar dit is het vaak niet.

Ik zag er tegenop. Het voelde als het einde van een fase. Iedere keer weer.

En naarmate mijn kinderen ouder werden, werd loslaten steeds meer een gewoonte. Bij iedere ontwikkelingsstap weer. Kruipen, de eerste stapjes, de eerste woordjes. Hele leuke fases en ik was zo trots! Maar tegelijkertijd deed het me wel beseffen dat de tijd zo snel gaat en mijn kindje echt meer een eigen persoontje wordt die minder afhankelijk is van mij.

Het ultieme loslaten vond ik toen mijn dochter voor het eerst naar school ging. Voor mijn gevoel verloor ik voor een groot deel de grip op haar. Ik heb geen controle meer over met wie ze omgaat of hoe ze haar tijd besteed. Het is nu aan haar om dit te gaan ontdekken. Wat ze het liefste doet, met wie ze het liefste speelt.

Het hoort erbij en het is goed. Het is nodig ook, zodat ze zich kan ontwikkelen tot een zelfstandige volwassene.

Maar het is niet altijd makkelijk. En dat is oke.

Ik weet dat dit soort momenten nog veel vaker gaan komen. Ik weet het, maar tegelijkertijd kun je je er ook niet op voorbereiden.

Je moet het ervaren, zoals bij zoveel dingen in het moederschap. Je wordt met dit soort momenten met jezelf geconfronteerd en hebt niet overal meer controle over.

Moeder zijn leert je zoveel. Het is zo mooi, bijzonder en zwaar tegelijk. Dat mag er allemaal zijn.

Probeer niet alles onder controle te houden. Dat gaat niet.

Laat het los, laat het gaan.

En sta stil bij iedere fase. Sta stil bij hoe knap het is dat je kindje weer iets nieuws kan. Sta stil bij hoe bijzonder het is dat je van dichtbij mag meemaken dat een mens zich zo snel kan ontwikkelen.

En laat los. Kun je ultiem loslaten, dan kun je ook ultiem genieten van de momenten die nu gebeuren.

Focus je daarop, op het nu. De tijd gaat namelijk al snel genoeg.